περί …… γωνιών !
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της «ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης πολιτών του Ρεθύμνου»
Τι είναι γωνία, νομίζουμε πως όλοι γνωρίζουμε!
Δεν χρειάζεται λοιπόν να μπούμε σε …. μαθήματα γεωμετρίας, για να … εξηγήσουμε τι πράγμα είναι η γωνία.
Αλλωστε όλος ο χώρος ,γύρω μας, … μόνο γωνίες έχει να μας δείξει!
Στο σημείωμα μας αυτό ,βεβαίως, δεν έχουμε καμμιά …. μαθηματική πρόθεση, αφού τα κείμενα μας όλα έχουν πολιτικό περιεχόμενο, και αυτήν την παράμετρο προσπα θούν να αναδείξουν.
Συνεπώς ,στην πολιτική παράμετρο των γωνιών, αναφέρεται το παρόν κείμενο μας, και αυτήν θα σας …. γνωρίσουμε!
Υπάρχουν δύο ειδών γωνίες , οι εισέχουσες και οι εξέχουσες, δηλαδή ( αντίστοιχα) εκείνες στις οποίες βλέπουμε την μέσα η την έξω πλευρά της γωνίας.
Για παράδειγμα η γωνία ενός δωματίου είναι μια εισέχουσα γωνία , ενώ η γωνία ενός οικοδομικού τετραγώνου είναι μια εξέχουσα γωνία.
Εχει ιδιαίτερη …… σημασία, αυτός ο διαχωρισμός των γωνιών ,και γι αυτό τον αναλύσαμε ,για να αντιληφθούμε και να ξεκαθαρίσουμε ,την ….. διαφορά των δύο ειδών των γωνιών.
Στην πολιτική ,η χρήση των γωνιών ,είναι πολύ διαδεδομένη!
Ολοι θυμόμαστε ,στα σχολικά μας χρόνια, ποιαν …..χρήση είχαν οι ( εισέχουσες ) γωνίες των σχολικών αιθουσών . Εκεί μας έστηνε η δασκάλα μας ,για να τιμωρήσει την οποιαδήποτε μικρή αταξία μας, πετυχαίνοντας δυο πράγματα.
Την δική μας …. διαπόμπευση ,( όλη η τάξη να μας βλέπει !) αλλά και τον παραδειγματισμό για όλους τους άλλους ( τα ίδια θα πάθετε αν …. ατακτήσετε, και είστε …. ανυπάκοοι!).
Ακόμη όλοι …. γνωρίζουμε, τις …. εκπλήξεις , που «κρύβουν» οι ( εξέχουσες!) γωνίες των οικοδομικών τετραγώνων.
Κάθε παρακολούθηση , με κρύψιμο πίσω από αυτές τις γωνίες γίνεται, και από αυτές τις γωνίες «ξετρυπώνουν» όλοι οι …. απρόσκλητοι και ( πολλές φορές) ανεπιθύμητοι «φίλοι» μας, οι οποίοι εμφανίζονται την κατάλληλη ( γι αυτούς !) στιγμή.
Να θυμήσουμε την γνωστή φράση του φιλόσοφου πατριώτη Μακρυγιάννη , ο οποίος είχε πεί ,ότι «στον καρπό όλοι είναι….. παρόντες» ,και ο νοών …. νοήτω!
Να …. απλοποιήσουμε την κουβέντα μας και να πούμε τα πράγματα, πιο …. κατανο ητά!
Μέσα στην κομματική ομάδα ,όποιος δεν … υπακούει, τοποθετείται στην ( εισέχου σα) γωνία του πολιτικού δωματίου! Εκεί είναι η ….. (πολιτική) θέση του, προς τιμωρίαν του ,αλλά και παραδειγματισμό των άλλων (τυχον … επίδοξων) ανυπά κουων.
Οι έξυπνοι πολιτικοί και … πολιτευόμενοι, όταν γίνεται ο «καυγάς» κρύβονται πίσω από την ( εξέχουσα ) γωνία της πλατείας , και εκ του …. ασφαλούς ,διατηρούν … ατσαλάκωτο και ασκόνιστο το (πολιτικό) κουστούμι τους.
Όταν τελειώσει το «πανηγύρι» ,τότε που οι αγωνιστές έχουν καταιδρώσει, έχουν ματώσει ,έχουν σκισμένα τα ρούχα τους, έχουν κουρασμένο το πρόσωπο , εμφανίζονται οι ατσαλάκωτοι και κάνουν …. πολιτική!
Ερχονται για …. τον καρπό ,που έλεγε ο Μακρυγιάννης!
Και ,δυστυχώς, με την «λακαρισμένη» εμφάνιση τους ,κερδίζουν κατά κράτος τους μετασχόντες στον «καυγά» και την «εικόνα» που ,εκείνοι ,εμφανίζουν!
Βλέπετε στην πολιτική μετρά πιο πολύ ,εκείνο το «ήπιων τόνων!»,και χάνει εκείνο το «καυγατζής!».
Να θυμηθούμε την τύχη και τα γεγονότα ,της επανάστασης του 1821,για τους (πραγματικούς ) αγωνιστές και για εκείνους που μετά ….«πλακώσαν στον καρπό»!
Οι αγωνιστές τέθηκαν στην ( εισέχουσα) γωνία της μετεπαναστατικής αίθουσας, και όλοι οι πλακώσαντες εκ της ( εξέχουσας) γωνίας του χώρου των επαναστατικών γεγονότων , κατέλαβαν της «καρέκλες» στο μετεπαναστατικό τραπέζι.
Αλλωστε οι …. εραστές της εξέχουσας γωνίας ,είναι εκείνοι που δεν ενοχλούν και αποτελούν τους αγαπημένους των ….καρτουνιστών!
Οι συνήθεις ….κάτοικοι της εισέχουσας γωνίας, που ενοχλούν και ατακτούν, είναι καταδικασμένοι σε ισόβια εσωγωνιακή τιμωρία.
Όμως υπάρχει ένας γνωστός μύθος, που αφορά τον Προμηθέα και το αγαθό της φωτιάς. Ο Προμηθέας τα έβαλε με τους Θεούς, και ανυπάκουσε δίνοντας την φωτιά στους ανθρώπους.
Τιμωρήθηκε ,από τους Θεούς, στην (εισέχουσα) γωνία της ισόβιας τιμωρίας ,για την αποκοτιά του αυτή.
Όμως η τιμωρία αυτή είχε το τέλος της από τον ήρωα που τον έσωσε!
Για την πολιτική ο «ήρωας»,που μόνος αυτός μπορεί να σώσει τους σύγχρονους Προμηθείς , είναι ο λαός !
Κάποια στιγμή ,είναι απαραίτητο ,κάποιος πρέπει να γυρίσει τις γωνίες, και να κάνει τις …. ισοπεδώσεις!
Δεν είναι νοητό να βρίσκονται ,μονίμως, στην (εισέχουσα) γωνία της τιμωρίας εκείνοι που αγωνίσθηκαν και « καυγαδίζουν» έναντι όλων των προβλημάτων, και κάποιοι άλλοι να βρίσκονται μονίμως στην (εξέχουσα) γωνία της απολαυής, με …. ατσαλάκωτα κουστούμια, και με …. παράσημα, αγορασμένα από το …. «Μοναστη ράκι»!
Ο λαός θα πρέπει να αδειάσει τις (εξέχουσες) γωνίες ,και να ….. αποκαταστήσει τους «κατοίκους» των εισεχουσών γωνιών!
Τουλάχιστον θα είναι μια ενέργεια αποκατάστασης του δικαίου!
15-12-05
[ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα « κρητική επιθεώρηση» της 21-12-2005 ]
Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
μας πνίγουν και μετά... μας σώζουν!
ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΜΑΣ……
------------------------------------
Πολλές φορές διαβάζουμε στις εφημερίδες η ακούμε στα ραδιόφωνα για συνανθρώπους μας , που με αλτρουισμό και υπεράνθρωπες προσπάθειες κατορθώνουν να σώσουν από πνιγμό άτομα που κινδυνεύουν , εκ διαφόρων αιτίων.
Και βέβαια τα θετικά αισθήματα και η έγκριση όλων μας, συνοδεύουν αυτές τις ηρωικές προσπάθειες των συνανθρώπων μας.
Ο κίνδυνος για πνιγμό ατόμων που βρέθηκαν στην θάλασσα , μπορεί να οφείλεται σε πολλές αιτίες, και να έχει προκληθεί από διάφορα γεγονότα, πράξεις η παραλείψεις.
Εμείς ,σαν πολίτες παρατηρητές των προσπαθειών διάσωσης , ποτέ δεν ξεπεράσαμε την επιφάνεια του γεγονότος που παρατηρούμε , και πάντα εκφράζουμε τις θετικές κρίσεις και τον απέραντο θαυμασμό μας σ αυτό τούτο το γεγονός της προσπάθειας διάσωσης.
Ισως είναι και τούτος ο περιορισμός της παρατήρησης μας, μια μορφή έκφρασης και δικαίωσης του γνωστού αρχαίου γνωμικού που λέει πως «από το τελευταίο γεγονός όλα τα προγενέστερα κρίνονται», και συνεπώς ,η τελευταία αυτή εικόνα ,της ηρωικής διάσωσης, καλύπτει όλες τις προηγούμενες εικόνες ,πράξεις και γεγονότα!
Αρκετές φορές τούτη η κοινωνία στην οποία ζούμε και λειτουργούμε, μας έχει αφήσει να μάθουμε περιπτώσεις που πραγματικά σηκώνεται η τρίχα της κεφαλής μας( σε όσους έχουν μείνει πλέον τρίχες στις κεφαλές μας), από την αδυναμία της λογικής μας να δεχθεί την πιθανότητα ύπαρξης των.
Ότι το απίθανο, το παράδοξο, το υπερβολικό ,το ασύλληπτο κάποια στιγμή έρχεται σαν είδηση η πληροφόρηση από τις στήλες των μέσων μαζικής ενημέρωσης., και μας αφήνει άναυδους και «ξερούς»!
Μια τέτοια είδηση η πληροφόρηση ,η έστω υποψία η υπόθεση, θα μπορούσε να ήταν πχ, μιά κατά σκηνοθεσία ηρωική πράξη διάσωσης!
Δηλαδή θα μπορούσε , άς πούμε, κάποιος να ρίξει στην θάλασσα ένα άνθρωπο και μετά να εισπράξει την καθολική αναγνώριση και τον θαυμασμό ,όλων μας για την ,ηρωική, πράξη διάσωσης του κινδυνεύοντος.
Και βέβαια οι ηρωικές πράξεις που κερδίζουν εκτίμηση, θαυμασμό , και αναγνώριση , θα μπορούσαν κάποια στιγμή να …εξαργυρωθούν με στοχευόμενες (γι αυτό και η σκηνοθετημένη προσπάθεια….) επιδιώξεις και σχεδιασμούς των σκηνοθετογενών ηρώων.
Υπάρχει η πάγια αντίληψη ,πως οι πραγματικοί ήρωες σπάνια εξαργυρώνουν τα μετάλλια τιμής που πήραν στα πεδία των μαχών κλπ
Είναι όμως σίγουρο ,πως οι ψευδοήρωες , που αγόρασαν τα μετάλλια τους σε κάποιο Μοναστηράκι σκηνοθεσίας, πάντα καλογυαλίζουν τα μετάλλια, τα κρεμούν με έμφαση στο στήθος, και επιδιώκουν την «αξιοποίηση» τους.
Εξ αιτίας πολλών και διαφόρων «σπρωξιμάτων», κάποιων , βρισκόμαστε συνεχώς σε κίνδυνο «πνιγμού» ,και πολλές φορές έχουμε παρατηρήσει ηρωικές «προσπάθειες» διάσωσης μας. Μάλιστα συμβαίνει, τούτες οι διασωστικές εξάρσεις να «ευδοκιμούν» τις προεκλογικές περιόδους!
Συμβαίνει συχνά οι διασώστες μας ,που κερδίζουν ( όπως συνειθίζεται….) τον θαυμασμό και την εκτίμηση μας , να αξιοποιούν αυτόν τον θαυμασμό με «φούσκωμα» της εκλογικής σακκούλας.τους.
Αλήθεια,πότε θα μπούμε μέσα στον μηχανισμό της διάσωσης για να αναλύσουμε τα αίτια και τα αιτιατά του κινδύνου μας, και να «τιμήσουμε» δεόντως τους αιτίους του κινδύνου μας! Γιατί ,τουλάχιστον είναι άδικο, να αμοίβουμε τους αιτίους της εν κινδύνω κατάστασης μας, σαν διασώστες μας…..
Οι σωτήρες υπάρχουν, αλλά δυστυχως υπάρχουν και οι … «σωτήρες» !
Οι πρώτοι αξίζουν επαίνους ,αμοιβές ηθικές και υλικές , στεφάνια ηρωισμού κλπ
Οι δεύτεροι πρέπει να εισπράξουν την καταδίκη τους , και όχι να καλυφθεί η πράξη της «εκθεσης» μας στον κίνδυνο, από την σκηνοθεσία της «διάσωσης» μας, και να τους πληρώσουμε κι από πάνω…..
Μήλος 13-8-04
[ το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα « ρέθεμνος « της 28-8-2004 ]
------------------------------------
Πολλές φορές διαβάζουμε στις εφημερίδες η ακούμε στα ραδιόφωνα για συνανθρώπους μας , που με αλτρουισμό και υπεράνθρωπες προσπάθειες κατορθώνουν να σώσουν από πνιγμό άτομα που κινδυνεύουν , εκ διαφόρων αιτίων.
Και βέβαια τα θετικά αισθήματα και η έγκριση όλων μας, συνοδεύουν αυτές τις ηρωικές προσπάθειες των συνανθρώπων μας.
Ο κίνδυνος για πνιγμό ατόμων που βρέθηκαν στην θάλασσα , μπορεί να οφείλεται σε πολλές αιτίες, και να έχει προκληθεί από διάφορα γεγονότα, πράξεις η παραλείψεις.
Εμείς ,σαν πολίτες παρατηρητές των προσπαθειών διάσωσης , ποτέ δεν ξεπεράσαμε την επιφάνεια του γεγονότος που παρατηρούμε , και πάντα εκφράζουμε τις θετικές κρίσεις και τον απέραντο θαυμασμό μας σ αυτό τούτο το γεγονός της προσπάθειας διάσωσης.
Ισως είναι και τούτος ο περιορισμός της παρατήρησης μας, μια μορφή έκφρασης και δικαίωσης του γνωστού αρχαίου γνωμικού που λέει πως «από το τελευταίο γεγονός όλα τα προγενέστερα κρίνονται», και συνεπώς ,η τελευταία αυτή εικόνα ,της ηρωικής διάσωσης, καλύπτει όλες τις προηγούμενες εικόνες ,πράξεις και γεγονότα!
Αρκετές φορές τούτη η κοινωνία στην οποία ζούμε και λειτουργούμε, μας έχει αφήσει να μάθουμε περιπτώσεις που πραγματικά σηκώνεται η τρίχα της κεφαλής μας( σε όσους έχουν μείνει πλέον τρίχες στις κεφαλές μας), από την αδυναμία της λογικής μας να δεχθεί την πιθανότητα ύπαρξης των.
Ότι το απίθανο, το παράδοξο, το υπερβολικό ,το ασύλληπτο κάποια στιγμή έρχεται σαν είδηση η πληροφόρηση από τις στήλες των μέσων μαζικής ενημέρωσης., και μας αφήνει άναυδους και «ξερούς»!
Μια τέτοια είδηση η πληροφόρηση ,η έστω υποψία η υπόθεση, θα μπορούσε να ήταν πχ, μιά κατά σκηνοθεσία ηρωική πράξη διάσωσης!
Δηλαδή θα μπορούσε , άς πούμε, κάποιος να ρίξει στην θάλασσα ένα άνθρωπο και μετά να εισπράξει την καθολική αναγνώριση και τον θαυμασμό ,όλων μας για την ,ηρωική, πράξη διάσωσης του κινδυνεύοντος.
Και βέβαια οι ηρωικές πράξεις που κερδίζουν εκτίμηση, θαυμασμό , και αναγνώριση , θα μπορούσαν κάποια στιγμή να …εξαργυρωθούν με στοχευόμενες (γι αυτό και η σκηνοθετημένη προσπάθεια….) επιδιώξεις και σχεδιασμούς των σκηνοθετογενών ηρώων.
Υπάρχει η πάγια αντίληψη ,πως οι πραγματικοί ήρωες σπάνια εξαργυρώνουν τα μετάλλια τιμής που πήραν στα πεδία των μαχών κλπ
Είναι όμως σίγουρο ,πως οι ψευδοήρωες , που αγόρασαν τα μετάλλια τους σε κάποιο Μοναστηράκι σκηνοθεσίας, πάντα καλογυαλίζουν τα μετάλλια, τα κρεμούν με έμφαση στο στήθος, και επιδιώκουν την «αξιοποίηση» τους.
Εξ αιτίας πολλών και διαφόρων «σπρωξιμάτων», κάποιων , βρισκόμαστε συνεχώς σε κίνδυνο «πνιγμού» ,και πολλές φορές έχουμε παρατηρήσει ηρωικές «προσπάθειες» διάσωσης μας. Μάλιστα συμβαίνει, τούτες οι διασωστικές εξάρσεις να «ευδοκιμούν» τις προεκλογικές περιόδους!
Συμβαίνει συχνά οι διασώστες μας ,που κερδίζουν ( όπως συνειθίζεται….) τον θαυμασμό και την εκτίμηση μας , να αξιοποιούν αυτόν τον θαυμασμό με «φούσκωμα» της εκλογικής σακκούλας.τους.
Αλήθεια,πότε θα μπούμε μέσα στον μηχανισμό της διάσωσης για να αναλύσουμε τα αίτια και τα αιτιατά του κινδύνου μας, και να «τιμήσουμε» δεόντως τους αιτίους του κινδύνου μας! Γιατί ,τουλάχιστον είναι άδικο, να αμοίβουμε τους αιτίους της εν κινδύνω κατάστασης μας, σαν διασώστες μας…..
Οι σωτήρες υπάρχουν, αλλά δυστυχως υπάρχουν και οι … «σωτήρες» !
Οι πρώτοι αξίζουν επαίνους ,αμοιβές ηθικές και υλικές , στεφάνια ηρωισμού κλπ
Οι δεύτεροι πρέπει να εισπράξουν την καταδίκη τους , και όχι να καλυφθεί η πράξη της «εκθεσης» μας στον κίνδυνο, από την σκηνοθεσία της «διάσωσης» μας, και να τους πληρώσουμε κι από πάνω…..
Μήλος 13-8-04
[ το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα « ρέθεμνος « της 28-8-2004 ]
οι σωστάδες και πρεπάδες ! [ μόνο να υποδεικνύουν...]
ΟΙ…ΣΩΣΤΑΔΕΣ και οι ….ΠΡΕΠΑΔΕΣ.!
---------------------------------------------------
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της «ανεξάρτητης δημοτ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου
Στην όμορφη χώρα της Ελληνολάνδης οι άνθρωποι ,δυστυχώς, ζούσαν και ζούνε με πολλά προβλήματα, με πολλές αγωνίες και άγχος, με καθημερινές φορτίσεις αγανάκτησης και πίκρας, με πολλή αμφιβολία για το μέλλον και απογοήτευση για το παρόν.
Ολοι γνωρίζουν ότι τα προβλήματα έχουν (εύκολες ή δύσκολες) λύσεις, και περιμένουν τον καλό μαθηματικό που θα τις δώσει στην πόλη! Τούτη η προσμονή έχει μια βαθύτητα, μια αναγκαιότητα, μια μοναδικότητα που αποτελεί την απαραίτη
τη βάση για την σωτηρία της χώρας.
Και όπου υπάρχει μια τέτοια βαθειά προσμονή και αναμονή της επιθυμητής σωτηρίας, πάντα αναμένεται ο Μεσίας , που θα έλθει για να μας σώσει ,( για να δανεισθούμε έννοιες από την Παλαιά Διαθήκη).
Και όταν αναμένεται κάποιος , πάντα εμφανίζονται οι επίδοξοι …σωσίες του!
Σωσίες αυτόκλητοι και αυτοπροσδιοριζόμενοι, σωσίες υποδεικτικά και μεθοδικά προβαλλόμενοι, και σωσίες φαντασματικά δημιουργούμενοι.
Ετσι στην Ελληνολάνδη υπάρχει πλούσιος κατάλογος φιλόδοξων σωτήρων , που ο λαός υποδέχθηκε μετά πυροτεχνημάτων και ζητωκραυγών , στην θατική λεωφόρο των υποσχέσεων και στην πολιτικαντολογική πλατεία των λαικισμών.
Ηλθαν και παρήλθαν, αλλά τα προβλήματα έμειναν, για να τηρηθεί το λεχθέν υπό λογοτέχνου του Ελληνος, ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε ,μα τα προβλήματα μένουν!
Ισως θα πρέπει να επισημανθεί το λεχθέν υπό πολίτου του Ρεθυμνιολανδίου, ότι και εκείνοι που ευθύνονται για τα προβλήματα , εμφανίζονται ,ως σωστάδες της πόλης από αυτά !
Η κατηγορία των σωστάδων, αποτελείται από όλους εκείνους που «μόνο» εξ αγάπης, για την χώρα, για την πόλη και τους πολίτες, προσφέρονται να μας σώσουν από τα προβλήματα .
Και μεις τους ακούμε, τους διαβάζουμε, δεχόμαστε τις άπειρες σελίδες και τους τόνους της μελάνης που μας «βομβαρδίζουν» σε κάθε εκλογική μάχη, τους χειροκροτούμε, τους ψηφίζουμε, και μετά…αγανακτούμε, γιατί θεωρούμε ότι μας …ξεγέλασαν!
Πρωθυπουργοί που θα μας σώσουν, βουλευτές που θα μας σώσουν, νομάρχες που θα μας σώσουν, δήμαρχοι που θα μας σώσουν, δημοτικοί σύμβουλοι που θα μας σώσουν, πρόεδροι και σύμβουλοι πάσης στάθμης, υφής και κατηγορίας συλλόγων και φορέων που θα μας σώσουν, και μείς εκεί στο ..πέλαγος των προβλημάτων μας, κυματοδερνόμαστε , απογοητευμένοι, χωρίς προοπτική σωτηρίας μας!
Πότε πότε πετούν ένα «σκοινί» με σωσίβιο, αλλά αμέσως το τραβούν ,αφήνοντας μας, μονίμως …στην πρίζα του άγχους, της αγωνίας και της αναγκης μας. Ετσι μας έχουν σε μια μόνιμη, συνεπή και συνεχή αναμονή και προσμονή της..σωτηρίας μας, (που εκείνοι μονίμως, με συνέπεια και συνέχεια μας…υπόσχονται!)
Αυτή η …..μόνιμη σχέση ανάγκης και υπόσχεσης, αποτελεί το «μάνα» που τρέφει την ύπαρξη των πάσης στάθμης σωστάδων. Και επειδή εκείνοι ( οι σωστάδες) το ξέρουν, γι αυτό το καλλιεργούν, το συντηρούν, το κηπουρίζουν με δεξιοτεχνία και επιστημοσύνη, για να βλαστάνει ολοχρονίς με όμορφους ξελογιάστρες καρπούς και δυνατό πλανευτικό άρωμα.
Και μεις πάντα θα περιμένουμε τον αληθινό μεσία, που ( ετσι γίνεται πάντα) κάποια στιγμή θάρθει!
Μέχρι τότε οι σωστάδες θα μας πλανεύουν με τα όμορφα λόγια τους, με τον ωτοχαιδευτικό λαικισμό τους, με τις «σίγουρες» υποσχέσεις, με τα χρυσοτυπωμένα «προγράμματα» , με τις ομορφοσυντεθειμένες αφίσες, με τον λουστραρισμένο ξύλινο λόγο, με τα συννεφώδη οράματα με τα πλούσια δημοσιεύματα, με τις εορταστικές συγκεντρώσεις , που όλα μαζί μας ανεβάζουν στον εβδομο ουρανό των ονείρων, από όπου ( βεβαίως….) μετά τις εκλογές , πέφτουμε στην πεζή και αδήριτη καθημερινότητα με τα προβλήμαστα και τις γνωστές αγωνίες μας!
Οι σωστάδες θα υπάρχουν όσο εμείς θα περιμένουμε τον Σωτήρα μας!
Όμως στην Ελληνολάνδη υπάρχουν και οι Πρεπάδες, μια κατηγορία ανθρώπων που ξέρουν τα πάντα, έχουν άποψη για τα πάντα, όμως ΠΡΕΠΕΙ ….κάποιοι άλλοι να πράξουν τα; δικά τους πρέπει!
Οι πρεπάδες εμφανίζονται στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, γράφουν στις εφημερίδες, και καταθέτουν με περίσσειο στόμφο τι « πρέπει » να γίνει., και ποτέ δεν αναφέρουν το απλούστατο, δηλ τι πράττουν για να γίνει πράξη αυτό το πρέπει.
Εχουν για όλα τις λύσεις, έχουν για όλα την υπόδειξη για το τι πρέπει να γίνει, και αναθεματίζουν τους απέναντι, γιατί δεν πράττουν αυτά που πρέπει (κατά την άποψη τους) να πράξουν.
Το γνωστό απαρέμφατο «πρέπει» , βρίσκεται μονίμως στην «μαλλιασμένη» γλώσσα τους, και η πατριωτική αγανάκτηση τους , κατακεραυνώνει όλους τους άλλους που δεν ενστερνίζονται τις επιταγές τους και δεν σπεύδουν να υλοποιήσουν τα πρεπικά νοήματα τους.
Πρέπει να βρέξει ( για να το ακούσουν όσοι χρειάζονται την βροχή) ,πρέπει να μην βρέξει( για να το ακούσουν όσοι τυχόν θα ζημιωθούν από μια βροχή) , πρέπει να κλείσει μια πηγή όχλησης ( για να επικαλούνται πως υποστήριξαν..το νόμιμο) , πρέπει να μην κλείσει (γιατί θα πληγούν κάποιοι), πρέπει να αστυνομεύει η αστυνομία( για να υπάρξει τάξη), πρέπει να μην αστυνομεύει (γιατί …θυμίζει άλλες εποχές),κλπ κλπ κλπ
Πρέπει να κατεδαφισθούν βουνά, πρέπει να γεμίσουν οι τσέπες μας χρήματα, πρέπει να μοιρασθούν χρυσάφια και νομίσματα, πρέπει να τρέχουν μέλια και κουνέλια στους δρόμους ,πρέπει να κτισθούν σχολεία , πρέπει να ανοιχθούν πλατείες, πρέπει να μεγαλώσουν δρόμοι και πεζοδρόμια, πρέπει να μην πληρώνουμε φόρους, πρέπει να έχουμε σε κάθε γειτονιά νοσοκομεία, πρέπει να παίρνουμε πτυχία χωρίς σπουδές, πρέπει να έχουμε ελευθερία να κάνουμε ότι θέλουμε, πρέπει να μας δίνουν ότι θέλουμε, πρέπει να πληρωνόμαστε αδρά και να δουλεύουμε χαλαρά ,πρέπει, πρέπει , πρέπει!
Όταν οι σωστάδες είναι ταυτόχρονα και πρεπάδες,( κάτι δυστυχώς, πολύ…σύνηθες) τότε είναι που…τρελαινόμαστε! Τους ακούμε να βομβαρδίζουν με τις πρεπικές μεγαλοστομίες τους, και ψάχνουμε να καταλάβουμε…σε ποιους απευθύνονται, γιατί ξεχνούν ότι αυτοί…κυβερνούν, και συνεπώς προς τους εαυτούς των ,και μόνον, θάπρεπε να απευθύνονται!
Οι πρεπάδες και οι σωστάδες μένουν πάντα έξω από το κάστρο των αγώνων για λύσεις στα προβλήματα. Ποτέ δεν αγάπησαν την σκόνη και τον ιδρώτα της προσπάθειας,( γιατί θα λερώσει το καλοσιδερωμένο μοντελάκι που μονίμως φορούν) ούτε την ρυτίδωση του προσώπου που επιφέρει η σκληρή αγωνία και η συνοφρυωμένη φροντίδα ( γιατί αλλοιώνουν το…μέικ άπ της καλογυαλισμένης επιδερμίδας τους).
Ποτέ δεν βγαίνουν στην πλατεία των αγώνων, γιατί εκεί υπάρχουν τα «μικρόβια» του πολιτικού κόστους, στα οποία έχουν έντονη…..ευαισθησία. Προτιμούν την σιγουριά και ασφάλεια της….γωνίας, από την οποία πρώτοι πρώτοι βρίσκονται μπροστά στις κάμερες, μετά τον αγώνα, για να πλακώσουν και να δρέψουν πρώτοι τον καρπό (κατά την γνωστό παράπονο του Μακρυγιάννη).
Οι πρεπάδες και οι σωστάδες έχουν …..διαδόχους , ώστε ποτέ να μην ξεμένουμε από την ύπαρξη και παρουσία τους.
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα οι σωστάδες και οι πρεπάδες…μένουν!
Μας έχουν γίνει (λόγω…συνηθείας) απαραίτητοι΄.
Βέβαια δεν είναι πρεπάδες, όλοι πού λένε το πρέπει, όπως δεν είναι σωστάδες όλοι που ζητούν την έγκριση μας για να διαχειριστούν τα θέματα μας.
Δυστυχώς όμως τόσοι που είναι οι σωστάδες και οι πρεπάδες, που να δούμε και να ξεχωρίσουμε τους ειλικρινείς, τους άξιους, τους πιθανούς πραγματικούς σωτήρες μας!
Βλέπετε δεν μας έφθαναν οι σωστάδες και οι πρεπάδες, αλλά έχουμε και την….περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θολώνει τον ορίζοντα , σαν ομίχλη, και η ορατότητα μας είναι μειωμένη έως ελάχιστη. Δυστυχώς τούτη η ομίχλη δεν είναι τυχαία, αλλά έχει ονοματεπώνυμο και δ/νση προέλευσης, που έχει σχέση με σωστάδες και πρεπάδες η πρεποσωστάδες.
Πόσες φορές ,εν ονόματι του λαού, δεν έχει αλυσοδεθεί ο λαός!
Άλλες τόσες φορές , εν ονόματι της σωτηρίας μας, μας «σώζουν» οι σωστάδες και μας ζαλίζουν οι πρεπάδες.
Που να ακούσουν ,εχοντας «υπερήφανα» αυτιά , πως δεν θέλουμε να μας σώσουν,. Αυτοί επιμένουν, πως…πρέπει να μας σώσουν, για το καλό μας……
Πότε θάρθει ο σωτήρας «μαθηματικός» , που θα μας λύσει τα προβλήματα!
Ποιος θα μας σώσει από τους σωστάδες?
Κάποιος πρέπει να μας σώσει και από τους πρεπάδες!
Ενας… «μαθηματικός» ( κατά το ένας Γερμανός …) θα μας σώσει από όλους αυτούς.
23-12-03
[ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα « ρέθεμνος» της 15-2-2004 ]
---------------------------------------------------
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της «ανεξάρτητης δημοτ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου
Στην όμορφη χώρα της Ελληνολάνδης οι άνθρωποι ,δυστυχώς, ζούσαν και ζούνε με πολλά προβλήματα, με πολλές αγωνίες και άγχος, με καθημερινές φορτίσεις αγανάκτησης και πίκρας, με πολλή αμφιβολία για το μέλλον και απογοήτευση για το παρόν.
Ολοι γνωρίζουν ότι τα προβλήματα έχουν (εύκολες ή δύσκολες) λύσεις, και περιμένουν τον καλό μαθηματικό που θα τις δώσει στην πόλη! Τούτη η προσμονή έχει μια βαθύτητα, μια αναγκαιότητα, μια μοναδικότητα που αποτελεί την απαραίτη
τη βάση για την σωτηρία της χώρας.
Και όπου υπάρχει μια τέτοια βαθειά προσμονή και αναμονή της επιθυμητής σωτηρίας, πάντα αναμένεται ο Μεσίας , που θα έλθει για να μας σώσει ,( για να δανεισθούμε έννοιες από την Παλαιά Διαθήκη).
Και όταν αναμένεται κάποιος , πάντα εμφανίζονται οι επίδοξοι …σωσίες του!
Σωσίες αυτόκλητοι και αυτοπροσδιοριζόμενοι, σωσίες υποδεικτικά και μεθοδικά προβαλλόμενοι, και σωσίες φαντασματικά δημιουργούμενοι.
Ετσι στην Ελληνολάνδη υπάρχει πλούσιος κατάλογος φιλόδοξων σωτήρων , που ο λαός υποδέχθηκε μετά πυροτεχνημάτων και ζητωκραυγών , στην θατική λεωφόρο των υποσχέσεων και στην πολιτικαντολογική πλατεία των λαικισμών.
Ηλθαν και παρήλθαν, αλλά τα προβλήματα έμειναν, για να τηρηθεί το λεχθέν υπό λογοτέχνου του Ελληνος, ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε ,μα τα προβλήματα μένουν!
Ισως θα πρέπει να επισημανθεί το λεχθέν υπό πολίτου του Ρεθυμνιολανδίου, ότι και εκείνοι που ευθύνονται για τα προβλήματα , εμφανίζονται ,ως σωστάδες της πόλης από αυτά !
Η κατηγορία των σωστάδων, αποτελείται από όλους εκείνους που «μόνο» εξ αγάπης, για την χώρα, για την πόλη και τους πολίτες, προσφέρονται να μας σώσουν από τα προβλήματα .
Και μεις τους ακούμε, τους διαβάζουμε, δεχόμαστε τις άπειρες σελίδες και τους τόνους της μελάνης που μας «βομβαρδίζουν» σε κάθε εκλογική μάχη, τους χειροκροτούμε, τους ψηφίζουμε, και μετά…αγανακτούμε, γιατί θεωρούμε ότι μας …ξεγέλασαν!
Πρωθυπουργοί που θα μας σώσουν, βουλευτές που θα μας σώσουν, νομάρχες που θα μας σώσουν, δήμαρχοι που θα μας σώσουν, δημοτικοί σύμβουλοι που θα μας σώσουν, πρόεδροι και σύμβουλοι πάσης στάθμης, υφής και κατηγορίας συλλόγων και φορέων που θα μας σώσουν, και μείς εκεί στο ..πέλαγος των προβλημάτων μας, κυματοδερνόμαστε , απογοητευμένοι, χωρίς προοπτική σωτηρίας μας!
Πότε πότε πετούν ένα «σκοινί» με σωσίβιο, αλλά αμέσως το τραβούν ,αφήνοντας μας, μονίμως …στην πρίζα του άγχους, της αγωνίας και της αναγκης μας. Ετσι μας έχουν σε μια μόνιμη, συνεπή και συνεχή αναμονή και προσμονή της..σωτηρίας μας, (που εκείνοι μονίμως, με συνέπεια και συνέχεια μας…υπόσχονται!)
Αυτή η …..μόνιμη σχέση ανάγκης και υπόσχεσης, αποτελεί το «μάνα» που τρέφει την ύπαρξη των πάσης στάθμης σωστάδων. Και επειδή εκείνοι ( οι σωστάδες) το ξέρουν, γι αυτό το καλλιεργούν, το συντηρούν, το κηπουρίζουν με δεξιοτεχνία και επιστημοσύνη, για να βλαστάνει ολοχρονίς με όμορφους ξελογιάστρες καρπούς και δυνατό πλανευτικό άρωμα.
Και μεις πάντα θα περιμένουμε τον αληθινό μεσία, που ( ετσι γίνεται πάντα) κάποια στιγμή θάρθει!
Μέχρι τότε οι σωστάδες θα μας πλανεύουν με τα όμορφα λόγια τους, με τον ωτοχαιδευτικό λαικισμό τους, με τις «σίγουρες» υποσχέσεις, με τα χρυσοτυπωμένα «προγράμματα» , με τις ομορφοσυντεθειμένες αφίσες, με τον λουστραρισμένο ξύλινο λόγο, με τα συννεφώδη οράματα με τα πλούσια δημοσιεύματα, με τις εορταστικές συγκεντρώσεις , που όλα μαζί μας ανεβάζουν στον εβδομο ουρανό των ονείρων, από όπου ( βεβαίως….) μετά τις εκλογές , πέφτουμε στην πεζή και αδήριτη καθημερινότητα με τα προβλήμαστα και τις γνωστές αγωνίες μας!
Οι σωστάδες θα υπάρχουν όσο εμείς θα περιμένουμε τον Σωτήρα μας!
Όμως στην Ελληνολάνδη υπάρχουν και οι Πρεπάδες, μια κατηγορία ανθρώπων που ξέρουν τα πάντα, έχουν άποψη για τα πάντα, όμως ΠΡΕΠΕΙ ….κάποιοι άλλοι να πράξουν τα; δικά τους πρέπει!
Οι πρεπάδες εμφανίζονται στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, γράφουν στις εφημερίδες, και καταθέτουν με περίσσειο στόμφο τι « πρέπει » να γίνει., και ποτέ δεν αναφέρουν το απλούστατο, δηλ τι πράττουν για να γίνει πράξη αυτό το πρέπει.
Εχουν για όλα τις λύσεις, έχουν για όλα την υπόδειξη για το τι πρέπει να γίνει, και αναθεματίζουν τους απέναντι, γιατί δεν πράττουν αυτά που πρέπει (κατά την άποψη τους) να πράξουν.
Το γνωστό απαρέμφατο «πρέπει» , βρίσκεται μονίμως στην «μαλλιασμένη» γλώσσα τους, και η πατριωτική αγανάκτηση τους , κατακεραυνώνει όλους τους άλλους που δεν ενστερνίζονται τις επιταγές τους και δεν σπεύδουν να υλοποιήσουν τα πρεπικά νοήματα τους.
Πρέπει να βρέξει ( για να το ακούσουν όσοι χρειάζονται την βροχή) ,πρέπει να μην βρέξει( για να το ακούσουν όσοι τυχόν θα ζημιωθούν από μια βροχή) , πρέπει να κλείσει μια πηγή όχλησης ( για να επικαλούνται πως υποστήριξαν..το νόμιμο) , πρέπει να μην κλείσει (γιατί θα πληγούν κάποιοι), πρέπει να αστυνομεύει η αστυνομία( για να υπάρξει τάξη), πρέπει να μην αστυνομεύει (γιατί …θυμίζει άλλες εποχές),κλπ κλπ κλπ
Πρέπει να κατεδαφισθούν βουνά, πρέπει να γεμίσουν οι τσέπες μας χρήματα, πρέπει να μοιρασθούν χρυσάφια και νομίσματα, πρέπει να τρέχουν μέλια και κουνέλια στους δρόμους ,πρέπει να κτισθούν σχολεία , πρέπει να ανοιχθούν πλατείες, πρέπει να μεγαλώσουν δρόμοι και πεζοδρόμια, πρέπει να μην πληρώνουμε φόρους, πρέπει να έχουμε σε κάθε γειτονιά νοσοκομεία, πρέπει να παίρνουμε πτυχία χωρίς σπουδές, πρέπει να έχουμε ελευθερία να κάνουμε ότι θέλουμε, πρέπει να μας δίνουν ότι θέλουμε, πρέπει να πληρωνόμαστε αδρά και να δουλεύουμε χαλαρά ,πρέπει, πρέπει , πρέπει!
Όταν οι σωστάδες είναι ταυτόχρονα και πρεπάδες,( κάτι δυστυχώς, πολύ…σύνηθες) τότε είναι που…τρελαινόμαστε! Τους ακούμε να βομβαρδίζουν με τις πρεπικές μεγαλοστομίες τους, και ψάχνουμε να καταλάβουμε…σε ποιους απευθύνονται, γιατί ξεχνούν ότι αυτοί…κυβερνούν, και συνεπώς προς τους εαυτούς των ,και μόνον, θάπρεπε να απευθύνονται!
Οι πρεπάδες και οι σωστάδες μένουν πάντα έξω από το κάστρο των αγώνων για λύσεις στα προβλήματα. Ποτέ δεν αγάπησαν την σκόνη και τον ιδρώτα της προσπάθειας,( γιατί θα λερώσει το καλοσιδερωμένο μοντελάκι που μονίμως φορούν) ούτε την ρυτίδωση του προσώπου που επιφέρει η σκληρή αγωνία και η συνοφρυωμένη φροντίδα ( γιατί αλλοιώνουν το…μέικ άπ της καλογυαλισμένης επιδερμίδας τους).
Ποτέ δεν βγαίνουν στην πλατεία των αγώνων, γιατί εκεί υπάρχουν τα «μικρόβια» του πολιτικού κόστους, στα οποία έχουν έντονη…..ευαισθησία. Προτιμούν την σιγουριά και ασφάλεια της….γωνίας, από την οποία πρώτοι πρώτοι βρίσκονται μπροστά στις κάμερες, μετά τον αγώνα, για να πλακώσουν και να δρέψουν πρώτοι τον καρπό (κατά την γνωστό παράπονο του Μακρυγιάννη).
Οι πρεπάδες και οι σωστάδες έχουν …..διαδόχους , ώστε ποτέ να μην ξεμένουμε από την ύπαρξη και παρουσία τους.
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα οι σωστάδες και οι πρεπάδες…μένουν!
Μας έχουν γίνει (λόγω…συνηθείας) απαραίτητοι΄.
Βέβαια δεν είναι πρεπάδες, όλοι πού λένε το πρέπει, όπως δεν είναι σωστάδες όλοι που ζητούν την έγκριση μας για να διαχειριστούν τα θέματα μας.
Δυστυχώς όμως τόσοι που είναι οι σωστάδες και οι πρεπάδες, που να δούμε και να ξεχωρίσουμε τους ειλικρινείς, τους άξιους, τους πιθανούς πραγματικούς σωτήρες μας!
Βλέπετε δεν μας έφθαναν οι σωστάδες και οι πρεπάδες, αλλά έχουμε και την….περιρρέουσα ατμόσφαιρα που θολώνει τον ορίζοντα , σαν ομίχλη, και η ορατότητα μας είναι μειωμένη έως ελάχιστη. Δυστυχώς τούτη η ομίχλη δεν είναι τυχαία, αλλά έχει ονοματεπώνυμο και δ/νση προέλευσης, που έχει σχέση με σωστάδες και πρεπάδες η πρεποσωστάδες.
Πόσες φορές ,εν ονόματι του λαού, δεν έχει αλυσοδεθεί ο λαός!
Άλλες τόσες φορές , εν ονόματι της σωτηρίας μας, μας «σώζουν» οι σωστάδες και μας ζαλίζουν οι πρεπάδες.
Που να ακούσουν ,εχοντας «υπερήφανα» αυτιά , πως δεν θέλουμε να μας σώσουν,. Αυτοί επιμένουν, πως…πρέπει να μας σώσουν, για το καλό μας……
Πότε θάρθει ο σωτήρας «μαθηματικός» , που θα μας λύσει τα προβλήματα!
Ποιος θα μας σώσει από τους σωστάδες?
Κάποιος πρέπει να μας σώσει και από τους πρεπάδες!
Ενας… «μαθηματικός» ( κατά το ένας Γερμανός …) θα μας σώσει από όλους αυτούς.
23-12-03
[ δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα « ρέθεμνος» της 15-2-2004 ]
εις τον καρπό επλακώσαν πολλοί!
χρονογράφημα
ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟΝ ΠΟΛΛΟΙ…ΠΛΑΚΩΣΑΝ
----------------------------------------------------------
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της
« δημοτικής κίνησης πολιτών Ρεθύμνου»
Πολλές φορές έχει γραφτεί και ….διαπιστωθεί, η διαχρονικότητα του αφτειασίδωτου και αληθινού κειμένου του μεγάλου στρατηγού Μακρυγιάννη!
Ο μεγάλος αυτός πατριώτης και αγωνιστής, έγραψε και είπε μεγάλες αλήθειες, μέσα από ειλικρινή και «ανεπεξέργαστα» κείμενα , τα οποία «ενόχλησαν» πολλούς, διότι ( πώς να το κάνουμε ! ) η αλήθεια πάντα….πληγώνει.
Σε μια παράσταση του ενώπιον του τότε βασιλιά Οθωνα, διαμαρτυρήθηκε για την μεταχείριση ,που μετεπαναστατικά, έγινε προς τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά τους, λέγοντας την εξής κουβέντα¨.
« Λίγοι αγωνιστήκαμεν ( εις τον καρπόν πολλοί πλακώσαν, και παίρνουν το ξύλο και βαρούνε τους αγωνιστάς »
Δηλ σε απλά νεοελληνικά, ο Μακρυγιάννης τοποθέτησε την διαχρονική αλήθεια, ότι λίγοι είναι εκείνοι που αγωνίζονται, αλλά στην….μοιρασία πολλοί πλακώνουν, και μάλιστα έχουν την αναίδεια να παίρνουν ξύλα και να βαρούνε ( θα μπορούσε κανείς να το πάρει και μεταφορικά, ότι δηλ συκοφαντούν οι πολλοί πλακώσαντες τους αγωνιστές) τους αγωνισθέντες!
Οπου της ιστορίας και αν στραφεί κανείς ,θα βρεί να υπάρχει τούτη η άσχημη πραγματικότητα, αλλά στην Ελλάδα μας……… βασιλεύει !.
Ας μην πάμε λοιπόν μακρυά και ας μείνουμε ..στα δικά μας. Να θυμηθούμε ποιοι πολέμησαν στα βουνά και στα λαγκάδια, ποιοι μάτωσαν , ποιοι καταστράφηκαν οικονομικά, ποιοι θυσίασαν παιδιά άνδρες και γονιούς ,ποιοι όρθωσαν το ανάστημα τους στον κατακτητή, ποιοι πολέμησαν με το κορμί τους τις ορδές του τούρκου, ποιοι σουβλίστικαν, ποιοι αποκεφαλίστηκαν ποιοι κρεμάστηκαν , και ας δούμε στην συνέχεια τι τους έκαμαν οι βολεμμένοι, πού πλακώσαν στην μοιρασία ( που ετρύγησαν τον καρπό….) .
Πόσες δίκες, πόσες φυλακίσεις , πόσοι κατατρεγμοί !
Ας προχωρήσουμε ( πάλι στα δικά μας…) , στους κομματικούς οργανισμούς να δούμε ποιοι έστησαν κόμματα, ποιοι δούλεψαν για την άνοδο τους και στο τέλος να διαπιστώσουμε πόσοι απόμειναν….στον τρυγητό !
Ένα τρυγητό στον οποίο πολλοί πλακώσαν , που ούτε …εκδορά αγώνα δεν είχαν.
Ας προχωρήσουμε στα αθλητικά γεγονότα , όπου την ίδια κατάσταση θα βρούμε. Κάποιοι ματώνουν σε πολύχρονες και επίπονες προσπάθειες ,και οι πολλοί πλακώνουν μόνο όταν υπάρξουν τηλεοπτικά κλπ δημοσια φώτα, όπου καταθέτουν τις παχειές κουβέντες τους περί «κοινής προσπάθειας κλπ κλπ ».και τρυγούν τον καρπό της επιτυχίας ( των άλλων, που αγωνίστηκαν ! )
Ας πάμε στα δημοτικά κλπ δρώμενα, όπου στον αγώνα λίγοι αγωνίζονται, αλλά στις φωτογραφήσεις του…τρυγητού, πολλοί πλακώνουν !
Τα τυποποιημένα χαμόγελα, των πάσης φύσεως τρυγητών, του καρπού στον οποίο (πάντα ) πολλοί πλακώνουν, είναι καθημερινά, στα μέσα ενημέρωσης, όπως πχ στα εγκαίνια ( όπου όλοι καδράρονται κουστουμαρισμένοι και γραβατωμένοι ), και στους ξύλινους λόγους που εκφωνούνται, όπου οι πολλοί αλληλοσυγχαίρονται για τον (ανύπαρκτο ή ελάχιστο )αγώνα τους, θαύοντας και « βαρώντας » , εκείνους που αγωνίστηκαν.
Και χρησιμοποιούνται ( για να «βαρούνε» τους αγωνιστές ) και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης , μερίδα των οποίων τηρεί τιμολογιακές διατιμήσεις για το μέγεθος του ξύλου με το οποίο ( δίκην συμβολαίου βαρέματος….) θα μειώσουν και θα θάψουν τους αγωνιστές, στήνοντας στην θέση τους τους ανδριάντες των «πελατών « τους.
Είναι …κοινό μυστικό , ότι οι «δημόσιες σχέσεις» σήμερα, αποτελούν την οδυνηρή ( για τους μη έχοντες χρήματα ) πραγματικότητα και την εδραίωση του άνισου αγώνα , στην ενημέρωση των πολιτών.
Και επειδή στην ίδια κοινωνία ζούμε όλοι, και κάπου γνωρίζουμε ( όσο και αν μας τα κρύβουν οι « πολλοί πλακώνοντες ») ,την αλήθεια των αγώνων ,γιαυτό επιστρατεύονται στην υπηρεσία των « πολλών που πλακώνουν», πολλοί «σοβατζήδες» με τα …πιλοφόρια τους.
Οι πάσης φύσεως ,χρώματος και προέλευσης λάσπη « βαρά» τους αγωνιστές, για να λερώσει την ατίθαση και ασυμβίβαστη μορφή τους, και να ρίξει χάμω τον «αδριάντα» τιμής και αγώνα, που οι αγωνιστικές πράξεις των έστησαν.
Στήνονται μπουντρούμια όπου τους χώνουν, κάστρα όπου τους φυλακίζουν, και δικαστήρια όπου τους εξευτελίζουν.
Πόσες φορές , οι «αξιολογήσεις » που εκφέρονται δεν αφορίζουν τους ατίθασους, τους ειλικρινείς τους μη πολιτικάντηδες , μη λαμβάνοντας υπ όψει καμμιά αναφορά στους αγώνες, στην μαχητικότητα και διεκδικητικότητα, στην τιμιότητα και ακεραιότητα, στην ασυμβίβαστη και αθεράπευτη αγάπη για τον τόπο τους!
Σχεδόν πάντα, τούτα τα προσόντα, τούτη η προσφορά, θεωρείται….μειονέκτημα .
Δυστυχώς και στην περίπτωση αυτή ισχύει η αρχή….της δημοκρατίας, δηλ οι πολλοί ( πλακώνοντες για τον καρπό ), υπερισχύουν των ολίγων ( των αγωνιστών)…….
Πού είσαι καυμένε Μακρυγιάννη ……….
5-9-2003
[ δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «κρητική επιθεώρηση» της 3-10-2007 και «ελευθερία» της 10-11-2007 ]
ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟΝ ΠΟΛΛΟΙ…ΠΛΑΚΩΣΑΝ
----------------------------------------------------------
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της
« δημοτικής κίνησης πολιτών Ρεθύμνου»
Πολλές φορές έχει γραφτεί και ….διαπιστωθεί, η διαχρονικότητα του αφτειασίδωτου και αληθινού κειμένου του μεγάλου στρατηγού Μακρυγιάννη!
Ο μεγάλος αυτός πατριώτης και αγωνιστής, έγραψε και είπε μεγάλες αλήθειες, μέσα από ειλικρινή και «ανεπεξέργαστα» κείμενα , τα οποία «ενόχλησαν» πολλούς, διότι ( πώς να το κάνουμε ! ) η αλήθεια πάντα….πληγώνει.
Σε μια παράσταση του ενώπιον του τότε βασιλιά Οθωνα, διαμαρτυρήθηκε για την μεταχείριση ,που μετεπαναστατικά, έγινε προς τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά τους, λέγοντας την εξής κουβέντα¨.
« Λίγοι αγωνιστήκαμεν ( εις τον καρπόν πολλοί πλακώσαν, και παίρνουν το ξύλο και βαρούνε τους αγωνιστάς »
Δηλ σε απλά νεοελληνικά, ο Μακρυγιάννης τοποθέτησε την διαχρονική αλήθεια, ότι λίγοι είναι εκείνοι που αγωνίζονται, αλλά στην….μοιρασία πολλοί πλακώνουν, και μάλιστα έχουν την αναίδεια να παίρνουν ξύλα και να βαρούνε ( θα μπορούσε κανείς να το πάρει και μεταφορικά, ότι δηλ συκοφαντούν οι πολλοί πλακώσαντες τους αγωνιστές) τους αγωνισθέντες!
Οπου της ιστορίας και αν στραφεί κανείς ,θα βρεί να υπάρχει τούτη η άσχημη πραγματικότητα, αλλά στην Ελλάδα μας……… βασιλεύει !.
Ας μην πάμε λοιπόν μακρυά και ας μείνουμε ..στα δικά μας. Να θυμηθούμε ποιοι πολέμησαν στα βουνά και στα λαγκάδια, ποιοι μάτωσαν , ποιοι καταστράφηκαν οικονομικά, ποιοι θυσίασαν παιδιά άνδρες και γονιούς ,ποιοι όρθωσαν το ανάστημα τους στον κατακτητή, ποιοι πολέμησαν με το κορμί τους τις ορδές του τούρκου, ποιοι σουβλίστικαν, ποιοι αποκεφαλίστηκαν ποιοι κρεμάστηκαν , και ας δούμε στην συνέχεια τι τους έκαμαν οι βολεμμένοι, πού πλακώσαν στην μοιρασία ( που ετρύγησαν τον καρπό….) .
Πόσες δίκες, πόσες φυλακίσεις , πόσοι κατατρεγμοί !
Ας προχωρήσουμε ( πάλι στα δικά μας…) , στους κομματικούς οργανισμούς να δούμε ποιοι έστησαν κόμματα, ποιοι δούλεψαν για την άνοδο τους και στο τέλος να διαπιστώσουμε πόσοι απόμειναν….στον τρυγητό !
Ένα τρυγητό στον οποίο πολλοί πλακώσαν , που ούτε …εκδορά αγώνα δεν είχαν.
Ας προχωρήσουμε στα αθλητικά γεγονότα , όπου την ίδια κατάσταση θα βρούμε. Κάποιοι ματώνουν σε πολύχρονες και επίπονες προσπάθειες ,και οι πολλοί πλακώνουν μόνο όταν υπάρξουν τηλεοπτικά κλπ δημοσια φώτα, όπου καταθέτουν τις παχειές κουβέντες τους περί «κοινής προσπάθειας κλπ κλπ ».και τρυγούν τον καρπό της επιτυχίας ( των άλλων, που αγωνίστηκαν ! )
Ας πάμε στα δημοτικά κλπ δρώμενα, όπου στον αγώνα λίγοι αγωνίζονται, αλλά στις φωτογραφήσεις του…τρυγητού, πολλοί πλακώνουν !
Τα τυποποιημένα χαμόγελα, των πάσης φύσεως τρυγητών, του καρπού στον οποίο (πάντα ) πολλοί πλακώνουν, είναι καθημερινά, στα μέσα ενημέρωσης, όπως πχ στα εγκαίνια ( όπου όλοι καδράρονται κουστουμαρισμένοι και γραβατωμένοι ), και στους ξύλινους λόγους που εκφωνούνται, όπου οι πολλοί αλληλοσυγχαίρονται για τον (ανύπαρκτο ή ελάχιστο )αγώνα τους, θαύοντας και « βαρώντας » , εκείνους που αγωνίστηκαν.
Και χρησιμοποιούνται ( για να «βαρούνε» τους αγωνιστές ) και τα λεγόμενα μέσα ενημέρωσης , μερίδα των οποίων τηρεί τιμολογιακές διατιμήσεις για το μέγεθος του ξύλου με το οποίο ( δίκην συμβολαίου βαρέματος….) θα μειώσουν και θα θάψουν τους αγωνιστές, στήνοντας στην θέση τους τους ανδριάντες των «πελατών « τους.
Είναι …κοινό μυστικό , ότι οι «δημόσιες σχέσεις» σήμερα, αποτελούν την οδυνηρή ( για τους μη έχοντες χρήματα ) πραγματικότητα και την εδραίωση του άνισου αγώνα , στην ενημέρωση των πολιτών.
Και επειδή στην ίδια κοινωνία ζούμε όλοι, και κάπου γνωρίζουμε ( όσο και αν μας τα κρύβουν οι « πολλοί πλακώνοντες ») ,την αλήθεια των αγώνων ,γιαυτό επιστρατεύονται στην υπηρεσία των « πολλών που πλακώνουν», πολλοί «σοβατζήδες» με τα …πιλοφόρια τους.
Οι πάσης φύσεως ,χρώματος και προέλευσης λάσπη « βαρά» τους αγωνιστές, για να λερώσει την ατίθαση και ασυμβίβαστη μορφή τους, και να ρίξει χάμω τον «αδριάντα» τιμής και αγώνα, που οι αγωνιστικές πράξεις των έστησαν.
Στήνονται μπουντρούμια όπου τους χώνουν, κάστρα όπου τους φυλακίζουν, και δικαστήρια όπου τους εξευτελίζουν.
Πόσες φορές , οι «αξιολογήσεις » που εκφέρονται δεν αφορίζουν τους ατίθασους, τους ειλικρινείς τους μη πολιτικάντηδες , μη λαμβάνοντας υπ όψει καμμιά αναφορά στους αγώνες, στην μαχητικότητα και διεκδικητικότητα, στην τιμιότητα και ακεραιότητα, στην ασυμβίβαστη και αθεράπευτη αγάπη για τον τόπο τους!
Σχεδόν πάντα, τούτα τα προσόντα, τούτη η προσφορά, θεωρείται….μειονέκτημα .
Δυστυχώς και στην περίπτωση αυτή ισχύει η αρχή….της δημοκρατίας, δηλ οι πολλοί ( πλακώνοντες για τον καρπό ), υπερισχύουν των ολίγων ( των αγωνιστών)…….
Πού είσαι καυμένε Μακρυγιάννη ……….
5-9-2003
[ δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες «κρητική επιθεώρηση» της 3-10-2007 και «ελευθερία» της 10-11-2007 ]
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)